Multiculturalism failed : Davia Cameron


นายกรัฐมนตรีอังกฤษ เดวิท คาเมรอน บรรยายในนครมิวนิค  5 กุมภาพันธ์ 
ทรานสคริปต์ภาษาอังกฤษจาก Number10.gov.uk





Today I want to focus my remarks on terrorism, but first let me address one point.  Some have suggested that by holding a strategic defence and security review, Britain is somehow retreating from an activist role in the world.  That is the opposite of the truth.  Yes, we are dealing with our budget deficit, but we are also making sure our defences are strong.  Britain will continue to meet the NATO 2% target for defence spending.  We will still have the fourth largest military defence budget in the world.  At the same time, we are putting that money to better use, focusing on conflict prevention and building a much more flexible army.  That is not retreat; it is hard headed.
Every decision we take has three aims in mind.  First, to continue to support the NATO mission in Afghanistan .  Second, to reinforce our actual military capability.  As Chancellor Merkel’s government is showing right here in Germany, what matters is not bureaucracy, which frankly Europe needs a lot less of, but the political will to build military capability that we need as nations and allies, that we can deliver in the field.  Third, we want to make sure that Britain is protected from the new and various threats that we face.  That is why we are investing in a national cyber security programme that I know William Hague talked about yesterday, and we are sharpening our readiness to act on counter-proliferation.
But the biggest threat that we face comes from terrorist attacks, some of which are, sadly, carried out by our own citizens.  It is important to stress that terrorism is not linked exclusively to any one religion or ethnic group.  My country, the United Kingdom , still faces threats from dissident republicans in Northern Ireland .  Anarchist attacks have occurred recently in Greece and in Italy , and of course, yourselves in Germany were long scarred by terrorism from the Red Army Faction.  Nevertheless, we should acknowledge that this threat comes in Europe overwhelmingly from young men who follow a completely perverse, warped interpretation of Islam, and who are prepared to blow themselves up and kill their fellow citizens.  Last week at Davos I rang the alarm bell for the urgent need for Europe to recover its economic dynamism, and today, though the subject is complex, my message on security is equally stark.  We will not defeat terrorism simply by the action we take outside our borders.  Europe needs to wake up to what is happening in our own countries.  Of course, that means strengthening, as Angela has said, the security aspects of our response, on tracing plots, on stopping them, on counter-surveillance and intelligence gathering.
But this is just part of the answer.  We have got to get to the root of the problem, and we need to be absolutely clear on where the origins of where these terrorist attacks lie.  That is the existence of an ideology, Islamist extremism.  We should be equally clear what we mean by this term, and we must distinguish it from Islam.  Islam is a religion observed peacefully and devoutly by over a billion people.  Islamist extremism is a political ideology supported by a minority.  At the furthest end are those who back terrorism to promote their ultimate goal: an entire Islamist realm, governed by an interpretation of Sharia.  Move along the spectrum, and you find people who may reject violence, but who accept various parts of the extremist worldview, including real hostility towards Western democracy and liberal values.  It is vital that we make this distinction between religion on the one hand, and political ideology on the other.  Time and again, people equate the two.  They think whether someone is an extremist is dependent on how much they observe their religion.  So, they talk about moderate Muslims as if all devout Muslims must be extremist.  This is profoundly wrong.  Someone can be a devout Muslim and not be an extremist.  We need to be clear: Islamist extremism and Islam are not the same thing.
This highlights, I think, a significant problem when discussing the terrorist threat that we face.  There is so much muddled thinking about this whole issue.  On the one hand, those on the hard right ignore this distinction between Islam and Islamist extremism, and just say that Islam and the West are irreconcilable – that there is a clash of civilizations.  So, it follows: we should cut ourselves off from this religion, whether that is through forced repatriation, favoured by some fascists, or the banning of new mosques, as is suggested in some parts of Europe .  These people fuel Islamophobia, and I completely reject their argument.  If they want an example of how Western values and Islam can be entirely compatible, they should look at what’s happened in the past few weeks on the streets of Tunis and Cairo : hundreds of thousands of people demanding the universal right to free elections and democracy.
The point is this: the ideology of extremism is the problem; Islam emphatically is not.  Picking a fight with the latter will do nothing to help us to confront the former.  On the other hand, there are those on the soft left who also ignore this distinction.  They lump all Muslims together, compiling a list of grievances, and argue that if only governments addressed these grievances, the terrorism would stop.  So, they point to the poverty that so many Muslims live in and say, ‘Get rid of this injustice and the terrorism will end.’ But this ignores the fact that many of those found guilty of terrorist offences in the UK and elsewhere have been graduates and often middle class.  They point to grievances about Western foreign policy and say, ‘Stop riding roughshod over Muslim countries and the terrorism will end.’ But there are many people, Muslim and non-Muslim alike, who are angry about Western foreign policy, but who don’t resort to acts of terrorism.  They also point to the profusion of unelected leaders across the Middle East and say, ‘Stop propping these people up and you will stop creating the conditions for extremism to flourish.’ But this raises the question: if it’s the lack of democracy that is the problem, why are there so many extremists in free and open societies?
Now, I’m not saying that these issues of poverty and grievance about foreign policy are not important.  Yes, of course we must tackle them.  Of course we must tackle poverty.  Yes, we must resolve the sources of tension, not least in Palestine , and yes, we should be on the side of openness and political reform in the Middle East .  On Egypt , our position should be clear.  We want to see the transition to a more broadly-based government, with the proper building blocks of a free and democratic society.  I simply don’t accept that there is somehow a dead end choice between a security state on the one hand, and an Islamist one on the other.  But let us not fool ourselves.  These are just contributory factors.  Even if we sorted out all of the problems that I have mentioned, there would still be this terrorism.  I believe the root lies in the existence of this extremist ideology.  I would argue an important reason so many young Muslims are drawn to it comes down to a question of identity.
What I am about to say is drawn from the British experience, but I believe there are general lessons for us all.  In the UK , some young men find it hard to identify with the traditional Islam practiced at home by their parents, whose customs can seem staid when transplanted to modern Western countries.  But these young men also find it hard to identify with Britain too, because we have allowed the weakening of our collective identity.  Under the doctrine of state multiculturalism, we have encouraged different cultures to live separate lives, apart from each other and apart from the mainstream.  We’ve failed to provide a vision of society to which they feel they want to belong.  We’ve even tolerated these segregated communities behaving in ways that run completely counter to our values.
So, when a white person holds objectionable views, racist views for instance, we rightly condemn them.  But when equally unacceptable views or practices come from someone who isn’t white, we’ve been too cautious frankly – frankly, even fearful – to stand up to them.  The failure, for instance, of some to confront the horrors of forced marriage, the practice where some young girls are bullied and sometimes taken abroad to marry someone when they don’t want to, is a case in point.  This hands-off tolerance has only served to reinforce the sense that not enough is shared.  And this all leaves some young Muslims feeling rootless.  And the search for something to belong to and something to believe in can lead them to this extremist ideology.  Now for sure, they don’t turn into terrorists overnight, but what we see – and what we see in so many European countries – is a process of radicalisation.
Internet chatrooms are virtual meeting places where attitudes are shared, strengthened and validated.  In some mosques, preachers of hate can sow misinformation about the plight of Muslims elsewhere.  In our communities, groups and organisations led by young, dynamic leaders promote separatism by encouraging Muslims to define themselves solely in terms of their religion.  All these interactions can engender a sense of community, a substitute for what the wider society has failed to supply.  Now, you might say, as long as they’re not hurting anyone, what is the problem with all this?
Well, I’ll tell you why.  As evidence emerges about the backgrounds of those convicted of terrorist offences, it is clear that many of them were initially influenced by what some have called ‘non-violent extremists’, and they then took those radical beliefs to the next level by embracing violence.  And I say this is an indictment of our approach to these issues in the past.  And if we are to defeat this threat, I believe it is time to turn the page on the failed policies of the past.  So first, instead of ignoring this extremist ideology, we – as governments and as societies – have got to confront it, in all its forms.  And second, instead of encouraging people to live apart, we need a clear sense of shared national identity that is open to everyone.
Let me briefly take each in turn.  First, confronting and undermining this ideology.  Whether they are violent in their means or not, we must make it impossible for the extremists to succeed.  Now, for governments, there are some obvious ways we can do this.  We must ban preachers of hate from coming to our countries.  We must also proscribe organisations that incite terrorism against people at home and abroad.  Governments must also be shrewder in dealing with those that, while not violent, are in some cases part of the problem.  We need to think much harder about who it’s in the public interest to work with.  Some organisations that seek to present themselves as a gateway to the Muslim community are showered with public money despite doing little to combat extremism.  As others have observed, this is like turning to a right-wing fascist party to fight a violent white supremacist movement.  So we should properly judge these organisations: do they believe in universal human rights – including for women and people of other faiths?  Do they believe in equality of all before the law?  Do they believe in democracy and the right of people to elect their own government?  Do they encourage integration or separation?  These are the sorts of questions we need to ask.  Fail these tests and the presumption should be not to engage with organisations – so, no public money, no sharing of platforms with ministers at home.
At the same time, we must stop these groups from reaching people in publicly-funded institutions like universities or even, in the British case, prisons.  Now, some say, this is not compatible with free speech and intellectual inquiry.  Well, I say, would you take the same view if these were right-wing extremists recruiting on our campuses?  Would you advocate inaction if Christian fundamentalists who believed that Muslims are the enemy were leading prayer groups in our prisons?  And to those who say these non-violent extremists are actually helping to keep young, vulnerable men away from violence, I say nonsense.
Would you allow the far right groups a share of public funds if they promise to help you lure young white men away from fascist terrorism?  Of course not.  But, at root, challenging this ideology means exposing its ideas for what they are, and that is completely unjustifiable.  We need to argue that terrorism is wrong in all circumstances.  We need to argue that prophecies of a global war of religion pitting Muslims against the rest of the world are nonsense.
Now, governments cannot do this alone.  The extremism we face is a distortion of Islam, so these arguments, in part, must be made by those within Islam.  So let us give voice to those followers of Islam in our own countries – the vast, often unheard majority – who despise the extremists and their worldview.  Let us engage groups that share our aspirations.
Now, second, we must build stronger societies and stronger identities at home.  Frankly, we need a lot less of the passive tolerance of recent years and a much more active, muscular liberalism.  A passively tolerant society says to its citizens, as long as you obey the law we will just leave you alone.  It stands neutral between different values. But I believe a genuinely liberal country does much more; it believes in certain values and actively promotes them.  Freedom of speech, freedom of worship, democracy, the rule of law, equal rights regardless of race, sex or sexuality.  It says to its citizens, this is what defines us as a society: to belong here is to believe in these things.  Now, each of us in our own countries, I believe, must be unambiguous and hard-nosed about this defence of our liberty.
There are practical things that we can do as well.  That includes making sure that immigrants speak the language of their new home and ensuring that people are educated in the elements of a common culture and curriculum.  Back home, we’re introducing National Citizen Service: a two-month programme for sixteen-year-olds from different backgrounds to live and work together.  I also believe we should encourage meaningful and active participation in society, by shifting the balance of power away from the state and towards the people.  That way, common purpose can be formed as people come together and work together in their neighbourhoods.  It will also help build stronger pride in local identity, so people feel free to say, ‘Yes, I am a Muslim, I am a Hindu, I am Christian, but I am also a Londonder or a Berliner too’. It’s that identity, that feeling of belonging in our countries, that I believe is the key to achieving true cohesion.
So, let me end with this. This terrorism is completely indiscriminate and has been thrust upon us.  It cannot be ignored or contained; we have to confront it with confidence – confront the ideology that drives it by defeating the ideas that warp so many young minds at their root, and confront the issues of identity that sustain it by standing for a much broader and generous vision of citizenship in our countries.  Now, none of this will be easy.  We will need stamina, patience and endurance, and it won’t happen at all if we act alone.  This ideology crosses not just our continent but all continents, and we are all in this together.  At stake are not just lives, it is our way of life.  That is why this is a challenge we cannot avoid; it is one we must rise to and overcome.  Thank you.

วันนี้ ผมต้องการที่จะโฟกัสปัญหาการก่อการร้าย 
ก่อนอื่น ขอชี้ปัญหาให้เห็นประเด็น
บางคนวิจารณ์ว่ายุทธศาสตร์ป้องกันและความมั่นคงของอังกฤษ ทำให้ประเทศลดบทบาทตัวเองในเวทีโลก
ซึ่งผมจะขยายความให้ทราบความจริง
แน่นอน , พวกเรากำลังประสบกับการขาดดุลงบประมาณ แต่ว่าเราจำเป็นต้องมั่นใจว่าระบบป้องกันประเทศของเราเข้มแข็ง


อังกฤษจะยังคงต้องใช้งบประมาณให้ตรงเป้า 2% เพื่อใช้จ่ายเรื่องความมั่นคง
เราให้งบประมาณกองทัพสูงเป็นอันดับสี่ของโลก ขณะเดียวกัน เราก็ใช้จ่ายมันให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้นเรื่อยๆ โดยเน้นไปที่การป้องกันไม่ให้เกิดความขัดแย้ง อาคาร และการทำให้กองทัพทำงานได้อย่างยึดหยุ่น นี้ไม่ใช่การล่าถอย แต่เป็นการมุ่งมั่นไปข้างหน้า การตัดสินใจทำอะไรทุกครั้งต้องคิดแล้วคิดอีก
อย่างแรก เราสนับสนุนปฏิบัติการของนาโต้ในอัฟกานิสถาน
สอง เราส่งกำลังทหารเพิ่่มให้กับกองทัพ
ดังที่รัฐบาลแชนเชลเลอร์ เมอรเกิ้ล เคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่สำคัญไม่ใช่การสร้างหน่วยงานรัฐให้ใหญ่ขึ้น ซึ่ีงตรงข้ามมันควรจะเล็กลงได้อีก แต่สิ่งที่จำเป็นคือนโยบายที่ี่สามารถสร้างกองทัพมากที่เราต้องการ มีพันธมิตร และประเทศเคียงบ่าเคียงไหล่ เข้าไปในสนามรบ
และสาม ต้องมั่นใจได้ว่าอังกฤษจะสามารถปกป้องตัวเองจากภัยคุกคามใดๆ ได้
นั้นคือคำตอบว่าทำไม พวกเราต้องทุมเทในการพัฒนาระบบความปลอดภัยในไซเบอร์ และทุมเทให้กับการเตรียมความพร้อมในการรับสถานะการณ์ที่จะเกิดขึ้น
ภัยคุกคามที่สำคัญที่สุดของเรามาจากปัญหาการก่อการร้าย ซึ่งน่าเสียใจที่หลายกรณีเกิดจากฝีมือพลเมืองของเราเอง
มันจึงเป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกว่าการก่อการร้ายนั้นไม่ได้เชื่อมโยงเฉพาะกลุ่มศาสนาใดหรือว่าเชื้อชาติใดเฉพาะ
อังกฤษยังต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากคนที่มีความเห็นแตกต่าง
พวกอาชญากรเหล่านั้นเพิ่งจะก่อเหตุในกรีซและอิตาลี
ไม่ต่างจาก ตอนที่พวกคุณในที่นี้เข้าไปในเยอรมันแล้วรู้สึกหวาดกลัวการก่อการร้ายโดยพวกกองทัพแดง
อย่างไรก็ตาม เราควรตระหนักว่า ภัยคุกคามเหล่านี้มาจากชายหนุ่มที่หลงไปกับการตีความที่ผิดของศาสนาอิสลาม คนเหล่านั้นสามารถที่จะระเบิดตัวเองและฆ่าเพื่อนร่วมชาติของเขาได้
อาทิตย์ที่แล้ว ที่ดาวอส ผมได้เตือนถึงความจำเป็นที่จะต้องกระตุ้นเศรษฐกิจของยุโรป และวันนี้ หัวข้อมีความซับซ้อนกว่า ผมขอพูดถึงความมั่นคงซึ่งสำคัญอย่างที่สุด
พวกเราไม่อาจจะยอมแพ้ต่อการก่อการร้าย แม้ว่าการกระทำนั้นจะเกิดขึ้นนอกพรหมแดนของพวกเรายุโรป จะต้องตื่นขึ้น และมองดูเสียทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับประเทศของพวกเรา
แน่นอน ผลสุดท้ายแล้วสิ่งที่ต้องทำก็จะต้องเป็น การเฝ้าติดตามและหยุดคนเหล่านั้น การเฝ้าตามความเปลี่ยนแปลงและรวมรวมข้อมูล แต่นั้นเป็นคำตอบแค่ส่วนเดียว
พวกเราต้องเข้าใจถึงปัญหา
เราต้องเข้าใจอย่างชัดเจนว่า ปัญหาการก่อการร้ายนี้มาจากที่ไหน --- และการมีอยู่ของแนวคิด "อิสลามหัวรุนแรง (Islamist extremish)
เราจะต้องแยกให้ชัดเจนว่า สิ่งที่เรากำลังหมายถึงนี้ แยกออกจากอิสลาม
อิสลามเป็นศาสนา ,สันติ เป็นศาสนาของคนกว่าพันล้าน , แต่ "อิสลามหัวรุนแรง" เป็นค่านิยม แนวคิดทางการเมือง ซึ่งได้รับการสนับสนุนโดยคนส่วนน้อย
สิ้นคิดมากสำหรับคนเหล่านั้น ใครก็ตามที่สนับสนุนการก่อการร้าย เพื่อบรรลุเป้าหมายสูงสุดของพวกต้น : สร้างอาณาจักรที่มีแต่อิสลาม แล้วปกครองโดยการตีความศาสนาที่ผิดเพี้ยน
มองไปรอบ คุณจะเจอกับคนที่เขาปฏิเสธการใช้ความรุนแรง แต่ว่าหากว่าคุณเจอใครสักคนหนึ่งที่ยอมรับแม้เพียงบางส่วนของพวกหัวรุนแรงแล้ว เช่น คนที่ยอมรับว่าการใช้ความรุนแรงโจมตีตะวันตก โจมตีประชาธิปไตยและคุณค่าแห่งเสรี
มันสำคัญ ที่เราต้องแยกความแตกต่างของศาสนาออกจากแนวความคิดทางการเมือง
ครั้งแล้วครั้งเล่า เราแบ่งคนเป็นสองส่วน แล้วคิดว่าจะตัดสินว่าใครเป็นพวกหัวรุนแรงหรือไม่ขึ้นอยู่กับว่าคนนั้นบูชาศาสนาตัวเองมากเท่าไหร่
พวกนี้จะมองหามุสลิมที่ "ปานกลาง" เพราะคิดว่ามุสลิมทุกคนจะต้องหัวรุนแรง ... พวกนี้คิดผิด
มีคนที่เป็นมุสลิมแล้วพวกเขาไม่ใช่พวกหัวรุนแรง
ดังนี้ต้องให้เข้าใจอีกครั้ง พวกอิสลามหัวรุนแรง และศาสนาอิสลาม ไม่ใช่ส่ิงเดียวกัน
จุดสำคัญของปัญหาคือ เมื่อมีการพูดถึงภัยการก่อการร้ายที่พวกเราเผชิญกันอยู่นั้น
ในด้านหนึ่ง เป็นเพราะพวกชาตินิยมมากเกินไป(hard right) ละเลยในการที่จะแยกความแตกต่างระหว่างศาสนาอิสลามกับกลุ่มหัวรุนแรงอิสลาม และชอบพูดว่า
อิสลามกับตะวันตก ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ และนี่เป็นการปะทะระหว่างวัฒนธรรม
พวกนี้จะแนะนำเราว่าให้แยกตัวเรา ตัดขาาดจากศาสนานี้ ไม่ว่าจะโดยการใช้วิธีการขับไล่โดยใช้พวกฟาสซิสต์หรือว่าห้ามการสร้างมัสยิดใหม่ในยุโรป
คนกลุ่มนี้จะยิ่งทำให้เกิดความกลัวอิสลาม (Islamaphobia) และผมขอปฏิเสธแนวความคิดนี้
ถ้ากลุ่มนี้ต้องการทดสอบว่าคุณค่าแห่งตะวันตกเป็นอย่างไรและอิสลามเป็นอย่างไรแข่งขันกันได้หรือป่าว  ก้อควรจะหันไปมอว่าเกิดอะไรขึ้นในอาทิตย์ที่ผ่านมาบนท้องถนนของตูนิเซียและไคโร
คนหลายหมื่นคนออกมาเรียกต้องสิทธิสากลในการเลือกตั้งและประชาธิปไตย
ผมกำลังชี้ให้เห็นว่า แนวความคิดของพวกสุดโต่งนั้นเป็นปัญหา และชัดเจนว่าไม่ใช่เพราะศาสนาอิสลาม
การลุกขึ้นนี้ไม่ใช่เพื่อเผชิญหน้ากับค่านิยมเก่า
แต่เป็นการ ลุกขึ้นของคนซ้ายนิดๆที่ถูกละเลย
พวกเขาทำให้ชาวมุสลิมมารวมตัวกัน เขียนข้อเรียกต้องและบอกว่าถ้ารัฐบาลสามารถทำให้ได้ดังนั้น การก่อการร้ายก็จะหยุดลง 
พวกเขาจะบอกว่ามีปัญหาความยากจนในหมู่คนมุสลิม แล้วร้องบอกว่า ขจัดความไม่ยุติธรรมนี้เสียสิแล้วการก่อการร้ายจะหยุดลงเอง
แต่พวกเขาลืมความจริงที่ว่า หลายครั้งที่การก่อการร้ายในอังกฤษเกิดจากกลุ่มคนที่มีการศึกษาและชนชั้นกลาง
พวกเขาบอกว่าปัญหาที่เกิดขึ้นเป็นเพราะนโยบายต่างประเทศของตะวันตก  แล้วบอกว่าหยุดกดขี่ประเทศมุสลิมสิแล้วการก่อการร้ายจะหยุดเอง
แต่ว่าในประเทศเหล่านั้นมีคนมุสลิมและไม่ใช่มุสลิมที่โกรธแค้นนโยบายต่างประเทศของตะวันตก แต่ก็ไม่ได้สนับสนุนการก่อการร้าย
พวกเขายังชี้ว่าความฟุ่มเฟือยของผู้นำในตะวันออกกลางที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งคือสาเหตุ แล้วก็บอกว่าเอาพวกนี้ออกไปให้หน่อยสิ แล้วการก่อการร้ายก็จะหายไป
แต่นี่ยิ่งทำให้เกิดคำถามว่า ถ้าการขาดประชาธิปไตยคือต้นเหตุของปัญหา แต่ทำไมถึงมีพวกหัวรุนแรงในดินแดนที่เสรีและสังคมที่เปิดกว้่างหล่ะ
ผมเองไม่ได้บอกว่าส่ิงที่พวกเขาพูดถึงไม่ได้สำคัญ
ใช่ เราต้องกำจัดปัญหาความยากจน
ใช่ เราต้องขจัดประเด็นที่สร้างความขัดแย้ง ไม่เฉพาะปัญหาของชาวปาเลสไตน์
และใช่อีก พวกเราต้องการเห็นสังคมที่เปิดกว้างและการปรับเปลี่ยนระบบการเมืองในตะวันออกกลาง
ในอียิปต์ จุดยืนของเราชัดเจน เราต้องการให้มีการถ่ายโอนอำนาจให้กับรัฐบาลที่คนส่วนใหญ่ของรับ และมีการสร้างสังคมประชาธิปไตย สังคมเสรีภาพ
และผมยอมรับไม่ได้ถ้าจะเกิดความรุนแรงจนทำให้เกิดผู้เสียชีวิตระหว่างเจ้าหน้าที่รัฐและผู้ต่อต้านชาวอิสลาม
แต่อย่าหลอกตัวเอง นี่เป็นแค่เหตุปัจจัยหนื่งเท่านั้น แม้ว่าเราแก้ปัญญาเหล่านี้ได้ การก่อการร้ายก็ยังคงมีอยู่
รากเหง้าและการมีอยู่ของพวกนิยมความรุนแรงสุดโต่ง
และผมสามารถอ้างได้ว่าบทเรียนที่สำคัญที่ทำให้คนหนุ่มมุสลิมจำนวนมากหลงผิด ต้องตั้งคำถามเพื่อให้จำเพาะลงไป
ผมกำลังจะพูดถึงประสบการณ์ของอังกฤษเอง แต่ผมคิดว่ามันเป็นบทเรียนทั่วไปสำหรับพวกเราทุกคนได้
ในสหราชอาณาจักร ชายหนุ่มรู้สึกว่ามันยากที่จะเข้าถึงอัตลักษณ์ วัฒนธรรมแบบอิสลามจารีตโดยแค่ฟังคำสอนจากพ่อแม่ ซึ่งส่วนใหญ่แล้วผู้ปกครองในอังกฤษก็ผสมผสานไปกับวัฒนธรรมสมัยใหม่ของชาติตะวันตก
แม้กระทั้งในอังกฤษด้วย พวกเขาก็ยังรู้สึกว่ามันยากอยู่ เป็นเพราะพวกเราปล่อยให้อัตลักษณ์ความผสมผสานของพวกเราอ่อนแอลง


ภายใต้ความเชื่อของรัฐหลายวัฒธรรม พวกเรากำลังเผชิญหน้ากับวัฒนธรรมที่หลากหลาย แต่ดำรงอยู่แบบตัวใครตัวมัน แยกตัวมันเองออกจากวัฒนธรรมอื่นและวัฒนธรรมกระแสหลัก


พวกเรากำลังล้มเหลวที่จะสร้างสรรค์สังคมที่พวกเขาต้องการ และอยากจะอยู่ร่วมด้วย
พวกเราจำตอนทนกับสังคมที่ชุมชนต่างๆแยกออกจากกัน ทางใครทางมัน นั้นทำให้คุณค่าาของพวกเราลดลง
เช่น เมื่อคนขาวมีทัศนคติ อย่างหนึ่ง เช่น การเหยียดชนชาติ อย่างนี้เราก็ควรจะประนามเขา
แต่เมื่อมีทัศนคดิอย่างเดียวกัน พฤติกรรมอย่างเดียวกัน มาจากคนที่ไม่ใช่คนขาว เรากลับต้องระมัดระวังตัว และหวาดกลัวที่จะลุกขึ้นบอกว่ามันไม่ดีนะ


ความล้มเหลวคล้ายกลับการเผชิญหน้ากับความกลัว เหมือนการถูกบังคับให้แต่งงานที่หญิงสาวถูกบังคับให้แต่งงานกับใครสักคนที่ในต่างประเทศโดยที่เธอเองไม่ต้องการ นี้คือประเด็น
จะปัดควาน่ากลัวเหล่านี้ออกไป ทางเดียวคือต้องสร้างความคิดที่ว่าการแบ่งปันกันอย่างเดียวไม่พอ
และนี้ทำให้เยาชนมุสลิมบางคนรู้สึกขาดที่พักพิง
แล้วไปมองหาบางสิ่งบางอย่างที่จะพึงพิง ศรัทธา เชื่อว่าจะนำเขาได้และนั้นทำให้พวกเขากลายเป็นผู้มีความเชื่อแบบสุดขั่ว
แน่อน พวกเขาไม่อาจจะกลายเป็นผู้ก่อการร้ายในค่ำคืน
แต่มันเป็นขั้นตอนนำไปสู่ความนิยมความรุนแรง
การชัทพูดคุยกันบนอินเตอร์เน็ต สถานที่พบปะกันเสมือนแล้วมีการแลกเปลี่ยนความเห็นกันนั้น ยิ่งบ่มเพาะความคิดเหล่านี้ให้รุนแรงและถูกต้อง
ในบางมัสยิด จะมีผู้นำบางคนที่คอยบอกเล่าความเกลียดชั่ง คอยหว่านความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับชะตากรรมของมุสลิมที่ไหนก็ตาม
ในสังคมของเรา กลุ่มหรือองค์กรที่นำโดยเยาวชน มีกลุ่มคนที่กำลังเคลื่อนไหวเพื่อให้เกิดการแบ่งแยก ยุยงชาวมุสลิม โดยอ้างความเป็นศาสนาเดียวกัน
การกระทำเหล่านี้เป็นอันตรายต่อการการอยู่รวมกัน มันเข้าไปแทนทีอะไรก็ตามที่หายไปในสังคมกว้างใหญ่
คุณอาจจะบอกว่า จนกระทั้งมันไม่ได้ทำอันตรายใคร แล้วมันจะเป็นปัญหาอย่างไร
ผมจะบอกคุณว่าทำไม
ประจักษ์พยานเกิดขึ้นจากเบื้องหลังของการต่อสู้กับการก่อการร้าย มันชัดเจนว่าหลายคนนั้นถูกชักนำโดยใครสักคนที่มีอิทธิพลเหนือกว่า นำโดยคนว่ากลุ่มที่เรียกว่า "พวกสันติอหิงสาสุดโต่ง (none violent extremists)  และคนเหล่านั้นก็เอาความคิดที่แผงความรุนแรงพัฒนาไปในขั้นที่สูงกว่าคือการใช้ความรุนแรง
สิ่งที่ผมบอกมันสะท้อนวิธีการของเราในการรับมือในอดีต
ถ้าพวกเราทุกคนยอมแพ้แก่ภัยคุกคามนี้ ผมเชื่อว่าตอนนั้นประวัติศาสตร์จะบันทึกว่านโยบายที่ผ่านมาของเราทั้งหมดล้มเหลว
อย่างแรก , อย่ามองข้ามลัทธิความเชื่อแบบสุดโต่ง พวกเราทั้งรัฐบาลและคนในสังคม ต้องเผชิญหน้ากับมัน ในทุกรูปแบบ
อย่างที่สอง แทนที่จะส่งเสริมให้ประชาชนต่างคนต่างอยู่ เราควรส่งเสริมให้ประชาชนรู้จักอัตลักษณ์ของชาติ และเปิดใจกว้างสำหรับทุกคน
ขอผมพูดต่อไปว่า 
อย่างแรก ต้องร่วมกันสู้ในการทำลายแนวทัศนคติผิดๆ เหล่านั้น
ไม่ว่าคนเหล่านั้นจะสร้างความรุนแรงขึ้นมาแล้วหรือไม่ พวกเราต้องทำให้หนทางของพวกหัวรุนแรงปิดลงสู่ความสำเร็จ
สำหรับรัฐบาล มีหนทางพอสมควรที่เราสามารถทำได้
เราจะต้องแบนครูสอนศาสนาที่เน้นความเกลียดชั่ง ห้ามไม่ให้เข้ามายังประเทศของเรา
รัฐบาลจะพยายามกำจัดองค์กรที่สนับสนนการก่อการร้าย ไม่ว่าพวกนั้นจะสอนให้ต่อต้านคนในชาติหรือคนต่างชาติ
รัฐบาลจะต้องสามารถพร้อมรับมือกับปัญหาเหล่าได้ทุกเมื่อ โดยไม่ใช้ความรุนแรง
เราจะคิดมากขึ้น ว่าใครกันที่จะเป็นเหยี่อ และผลประโยชน์ให้กับคนพวกนั้น
องค์กรบางเห็นชอบแสดงตัวเองว่าเป็นประตูไปสู่ประชาคมอิสลาม เพื่อจะคอยดูดเงินสาธารณะ แต่กลับทำงานน้อยเต็มที่เพื่อต่อสู้กับพวกสุโต่ง
ข้อสังเกตุอีกอย่างหนี้ง มันอาจจะคล้ายคลึงกับฟาสซิสต์ในการต่อสู้กับขบวนการเคลื่อนไหวต้านคนขาว
โดยตั้งคำถาม ในเพื่อแยกแยะองค์กรต่างๆ ถามเขาสิว่า
พวกเขาเชื่อในความสิทธิมนุษยชน รวมถึงสิทธิของสตรีและคนที่ไม่ได้มีความเชื่อเช่นเดียวกับเขา
พวกเขาเชื่อในความเท่าเทียมกันก่อนจะมีกฏหมายหรือไม่
พวกเขาเชื่อในประชาธิปไตยหรือไม่ แล้วเชื่อในสิทธิของประชาชนในการเลือกรัฐบาลของตัวเองหรือไม่
พวกเขาส่งเสริมให้อยู่ร่วมกันหรือว่าแบ่งแยกจากกัน
นี้เป็นตัวอย่างคำถามที่เราควรต้องนำมาใช้
ถ้าองค์กรใดก็ตามไม่ผ่านเรื่องเหล่านี้ เราควรหลีเลี่ยงที่จะเข้าไปมีส่วนร่วม
หยุดให้เงิน หยุดเอารูปแบบพวกนั้นมาเผยแพร่ที่บ้าน
และในเวลาเดียวกัน เราจะต้องหยุดกลุ่มพวกนี้ไม่ให้เข้าถึงเงินสาธารณะจากสถาบัน อย่างมหาวิทยาลัยหรือคุก
บางคนพูดว่า นี้จะเป็นการไม่สอดรับกับสิทธิในการพูดหรือป่าว การกลั่นกรองสติปัญญาถูกกีดกันหรือป่าว
ผมจะตอบว่า แล้วพวกคุณต้องการที่จะมีทัศนะคติเดียวกันกับพวกขวาจัดที่อยู่ในมหาวิทยาลัยหรือป่าวหล่ะ
คุณจะสนับสนุนให้มีการเพิกเฉยหรือถ้าเกิดมีชาวคริสต์บางคนเชื่อว่ามุสลิมเป็นศัตรู ซึ่งกำลังชี้นำคนไปโบสถ์ไปสู่คุก
แล้วถ้ามีคนพูดว่า พวกสันติอหิงสาสุดโต่งนั้นกำลังช่วยหนุ่มสาว สร้างคุณค่าพวกเขาให้ถอยจากความรุนแรง ... ผมจะบอกว่า ไร้สาระ
คุณจะปล่อยให้พวกกลุ่มขวาจัดร่วมแชร์เงินภาษีหรือถ้าพวกเขาสัญญาว่าจะหลอกชายหนุ่มผิวชาวให้ถอยหนีจากพวกฟาสซิสต์ก่อการร้าย ?
แต่ ที่สาเหตุแล้ว การท้าท้ายกับค่านิยมเหล่านี้ หมายความว่าเราจะต้องแฉตัวตนของพวกมันก่อนว่าเป็นอย่างไร แย่อย่างไร
เราจะต้องบอกว่าการก่อการร้ายเป็นสิ่งที่ผิด ไม่ว่าจะอ้างด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม
เราจะต้องบอกว่าผู้แสวงบุญด้วยการสร้างสงครามศาสนา นำชาวมุสลิมต่อต้านประชาคมโลกที่เหลือ เป็นผู้ร้าย
รัฐบาลไม่สามารถสร้างสิ่งเหล่านี้ได้เพียงลำพัง
กลุ่มหัวรุนแรงที่พวกเรากำลังต่อสู้ด้วยนั้น การบิดเบือนเหล่านี้เกิดในศาสนาอิสลาม และเราต้องการความช่วยเหลือจากคนอิสลาม
ดังนั้น โปรดส่งเสียงบอกให้ชาวอิสลามในประเทศของพวกคุณ ซึ่งจำนวนมากยังไม่ได้ยินเสียงเรียกร้องจากคนส่วนใหญ่ ว่าต่อต้านพวกนิยมความรุนแรงและโลกทัศน์ของเขา
ช่วยกันส่งเสริมกลุ่มคนที่กำลังช่วยเรานำแรงบันดาลใจนี้ไปสู่คนอื่น
อย่างที่สอง , เราต้องช่วยกันส่งเสริมสังคมให้เข้มแข็ง สร้างค่านิยมในบ้านเมืองของเรา
ตรงไปตรงมา เราต้องได้รับการสนับสนุนจากคนที่เคยตกเป็นเหยื่อตลอดหลายปีที่ผ่านมา ให้ลุกขึ้น เรียกร้องเสรีภาพ
กลุ่มคนที่ถูกกดขึ่่จะต้องบอกกับสมาชิกของพวกเขาว่า ถ้าพวกคุณยังก้มหัวให้กับกฏบ้าๆ เราจะทิ้งพวกคุณไว้
การอยู่ร่วมกันของคุณค่าที่แตกต่างกัน ประเทศที่มีเสรีภาพเท่านั้นที่ให้ได้มากกว่า
เชื่อมันในค่านิยมและส่งเสริมมันจริงๆ เสีย
สรีภาพในการพูด เสรีภาพในการนับถือศาสนา ประชาธิปไตย และการเคารพกฏหมาย เหล่านี้เป็นสิทธิที่เท่าเทีียมกันของมนุษย์ทุกสายพันธ์ ชาติ และเพศ
บอกกับพวกคุณเองว่า นี้แหละคือนิยามที่แท้จริงของประชาสังคม
ถ้าจะอยู่ในสังคมร่วมกัน ก็ต้องเชื่อมั่นในหลักการณ์เหล่านี้
พวกเราแต่ละคน ในแต่ละประเทศของพวกท่าน จะต้องชัดเจนในการปกป้องเสรีภาพของพวกเรา
แบบปฏิบัตพื้นฐานที่เราสามารถทำได้
นั้นรวมถึง การทำให้ผู้อพยพทั้งหลายสามารถพูดภาษาของบ้านใหม่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ได้
ต้องทำให้พวกเขามีการศึกษา รู้และเข้าถึงวัฒนธรรมและเงื่อนไขของสังคมใหม่ที่ไปอยู่
กลับมาที่อังกฤษ เรากำลังจะจัดให้มีบริการสำหรับประชาชน จัดโปรแกรมให้เด็ก 16 ปีที่มีภูมิหลังที่แตกต่างกันมาอยู่ร่วมกันเป็นระยะเวลา 2 เดือน
ผมเชื่อว่านี้จะช่วยส่งเสริมนิยามและการสอดประสานในสังคม โดยการเปลี่ยนสมดุลอำนาจ จากรัฐไปสู่ประชาชน
นั้นเป็นงานง่ายๆ ที่สามารถทำให้เกิดได้ โดยให้ประชาชนมาอยู่ร่วมกันทำงานด้วยกันเสมือนเป็นเพื่อนบ้านกัน
มันจะช่วยสร้างให้อัตลักษณ์ของท้องถิ่นสูงขึ้นด้วย และนั้นทำให้คนสบายใจที่จะบอกว่า ฉันคือมุสลิม ฉันคือฮินดู ฉันคือคริสเตียน หรือป่าวป่าว ฉันเป็นลอนดอน ฉันเป็นเบอร์ลิน 
อัตลักษณ์ นั้นคือความรู้สึกว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของประเทศของคุณ นั้นคือกุญแจสำคัญในความสำเร็จ


ผมขอปิดท้ายด้วยการกล่าวว่า การก่อการร้ายจะหมดไปต้องได้รับแรงผลักดันจากพวกเราทุกคน


อย่าละเลยปัญหานี้หรือเพิกเฉย


พวกเราต้องต่อสู้กับมั่นด้วยความมั่นใจ
เผชิญหน้ากับลัทธิแนวคิดทีวิปริตที่กำลังชักจูงจิตใจเยาวชนให้หลงผิด


เผชิญหน้ากับมัน ด้วยการเปิดใจกว้างและทัศนคติที่ว่าเป็นประชากรของประเทศ
หลายสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่หนทางที่ง่ายดาย  ต้องแข็งแกร่งง อดทนและพยายาม และมันจะไม่เกิดขึ้นได้้ถ้าเราทำมันลำพัง
กระจายความรู้สึกนี้ไปให้ทั่ว พวกเราทุกคนทำมันร่วมกัน
มันต้องช่วยกัน ไม่มันใช่แค่ดำรงค์อยู่ แต่มันคือวีถีแห่งชีวิต
ความท้่าทายนี้เราต่างมิอาจหลีเลี่ยง และเราต้องเผชิญกันมัน












































Popular posts from this blog

Anna Pavlova

Kurt Lewin

Alexander Friedmann