เซอร์เซส ที่ 1 (คาชายาร์ ชาห์ , Khashayar Shah) เกิดประมาณ  520 BC  ในตอนใต้ของจังหวัดเปอร์ซิซ (Persis หรือ Fars) ทรงเป็นกษัตริย์ของอาณาจักรอแชมีนิด  (Achaemenid) หรือที่รู้จักกันว่า อาณาจักรเปอร์เซีย (Persia) เซอร์เซส เป็นโอรสองค์โตของกษัตริย์ ดาเรียส มหาราช (Darius ,The Great) กับราชินี อโตสา (Atosa , อโตซ่าเป็นธิดาของกษัติย์ไซรัส (Cyrus, The Great) )  ขณะที่เซอร์เซส ดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าชายอยู่นั้น ทรงได้รับอำนาจในการปกครองอาณาจักรบาบิโลน ตุลาคม 486 BC. กษัตริย์ดาเรียส เสียชีวิต ซึ่งก่อนที่จะทรงสิ้นพระชนษ์ได้ทรงเลือกให้เซอร์เซสเป็นผู้สืบบัลลังค์ไว้ก่อนแล้ว ตามธรรมเนียมเดิมนั้นบุตรชายคนโตของกษัตริย์จะเป็นผู้สืบบัลลังค์ ความจริงแล้วกษัตริย์ดาเรียสมีบุตรอีกคนหนึ่งที่เกิดกับหญิงชาวบ้าน ชื่ออาร์โตบาซาน (Artobazan) ก่อนที่ดาเรียสได้ได้ขึ้นครองราชย์เสียอีก 485 BC.  เมื่อเซอร์เซสได้รับอำนาจต่อจากพระบิดา ขณะมีอายุได้ 36 ปี ภาระกิจแรกที่เขาต้องทำ คือการปราบการจราจลที่เกิดขึ้นในอียิปต์ ซึ่งเกิดขึ้นมาตั้งแต่ปีก่อน ขณะที่บิดาของเขายังมีชีวิตอยู่ หลังจากการจราจลสงบแล้วได้แต่งตั้งให้น้องชาย ชื่อ อแชมีเนส (Achaemenes) เป็นผู้ปกครองอียิปต์ (เรียกตำแหน่งว่าสาตราฟ Satrap หรือ Khshathrapavan) 484 BC. ปราบการจราจลในบาลิโลน ซึ่งการต่อสู้มีผลทำให้อนุสาวรีย์ทองคำ มาร์ดัก (Marduk) เสียหาย จนกระทั่งพังลงมาในช่วงปีใหม่ 481-480 BC เซอร์เซส เริ่มแคมเปญในการบุกประเทศกรีซ เขาสามารถยึดเมืองตอนเหนือของกรีซได้ในฤดูร้อนของปี 480 BC  ช่วงสิงหาคม…